ERGASTIRI ENTRY 03/ 2010

O Πραματευτής (Money talks)

Της EYAΣ MΠΟΥΖΗ

Πού μπορεί να τέμνονται τα συμφέροντα ενός Λονδρέζου χρηματιστή και ενός Ρουμάνου αθίγγανου; Ενός ψαρά στο Καστελόριζο και ενός  Γερμανού τραπεζίτη;

Μάλλον, μόνο μέσω του "φαινομένου της πεταλούδας" θα έλεγε κάποιος ...

Παράλληλες ιστορίες ζωής με χιλιάδες μίλια απόστασης η μία από την άλλη, ή μήπως πάλι όχι;

Ο μπάρμπα- Νικόλας δούλευε όλη του τη ζωή μέσα στη θάλασσα.....Το όνειρό του, ήταν να σπουδάσει την κόρη του, την Αννούλα. Να τη δει μορφωμένη, να παίρνει μια καλή θέση στο ελληνικό δημόσιο.

Κι από πόσα κύματα δεν πέρασε για να τα καταφέρει.. Πόσα τραπέζια δεν έκανε στον νομάρχη και τον βουλευτή...Μέχρι και η γιαγιά Άννα, 97 ετών, με 95% απώλεια όρασης τους ψήφιζε ....

Τα κατάφερε όμως… λίγο πριν τις τελευταίες εκλογές, η Αννούλα τα κατάφερε και "τρύπωσε". Σύμπτωση ότι και η ανιψιά του, η Μαρία λίγο πριν τις προηγούμενες εκλογές διορίσθηκε;

Οι συναστρίες βλέπεις...

Το ελληνικό δημόσιο δεν άντεξε όμως.

Έπεσε αύτανδρο παρασέρνοντας στην περιδίνησή του, όλους όσους το χρησιμοποίησαν ως σανίδα σωτηρίας τα τελευταία 35 χρόνια.

Πόσοι να χωρέσουν πια πάνω σε ένα σαπιοκάραβο;.....

Και εδώ.... είναι που μπαίνει στην ιστορία μας και στη  ζωή του μπάρμπα -Νικόλα, ο Γερμανός τραπεζίτης.

Klaus, τον έλεγαν οι φίλοι του, τα απογεύματα όταν συναντιόντουσαν για apfelwein στον πύργο του, λίγο έξω από την Φρανκφούρτη.

Μέλη της Ευρώπης των εθνών και οι δύο...Ή μήπως μέλη της Ευρώπης των πραματευτών;

Ένα πολιτικό χρηματιστήριο που προσπαθεί να επιβιώσει στις σύγχρονες επιταγές του οικονομικού συστήματος, ακροβατώντας ανάμεσα στην εθνική κυριαρχία και την οικονομική υποταγή και σύμπλευση.

Ο άλλοτε υπερήφανος μπάρμπα- Νικόλας ανακαλύπτει ότι η εκπλήρωση του ονείρου του για την Αννούλα περνά πλέον πρώτα από τον πύργο του συμπαθέστατου, καλοφαγά, Klaus, ο οποίος ημιπρόθυμα προσφέρεται να βοηθήσει μιας που ούτε κι αυτός μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες.

Με πόσες τέτοιες ιστορίες εξάρτησης είναι φτιαγμένη αυτή η διαρκώς αναπτυσσόμενη  πολυεθνική κοινότητα!

Η εξάρτηση βλέπεις, είναι ο θεμέλιος λίθος κάθε μακρόβιας σχέσης με προοπτικές και η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει να το ξέρει καλά αυτό.

"Ευρωπαϊκή Ένωση", την έχουν βαφτίσει και στόχος της, όπως καταλαβαίνει κάποιος εύκολα, από την επωνυμία της είναι να ενώσει τους λαούς της Ευρώπης.

Γλώσσα και θρησκεία αυτής ...το χρήμα!

Η πιο εύκολη και κατανοητή γλώσσα του πλανήτη. Όλοι την καταλαβαίνουν, όλοι την χρησιμοποιούν.

Κάλυψή της και πρόσχημα, η συνέχιση και η ενοποίηση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, ο οποίος διαιρέθηκε μετά τον μεγάλο πόλεμο. Αυτόν τον πολιτισμό, δυστυχώς ή ευτυχώς δε τον ασπάζονται όλοι, αλλά μη ξεχνάμε ότι είναι μόνο το πρόσχημα.

Η κοινή γλώσσα και θρησκεία ενώνει. "Money talks" που λέμε και στα ξένα.

Σύνορα αυτού του πολιτισμού;......Απροσδιόριστα.....

Μάλλον είναι τα σύνορα της φαντασίας του κάθε οραματιστή, μέλους της Ένωσης αυτής.

Άλλος τα φαντάζεται στο Ιράκ, άλλος στην Κίνα, άλλος πιστεύει ότι η εξάπλωση γίνεται πιο γρήγορα και από το «big bang» και ότι πρέπει να συρρικνωθούν.

Δύσκολο να ενορχηστρώσεις μια τέτοια μπάντα..

Ελληνικά μπουζούκια και Ισπανικές καστανιέτες ,μέσα σε  μια Ιταλική καμεράτα με Γερμανό διευθυντή. Ούτε ο μεγαλύτερος μαέστρος δε θα τολμούσε να το επιχειρήσει.

Προσωπικά έχω δει πολλές λαϊκές ορχήστρες γάμων, που στη θέα  όμως της "χαρτούρας" (οικονομικός  όρος για το μουσικό φιλοδώρημα) κολλημένης στο κούτελο του σολίστ έπαιζαν το "Smoke on the Water".

Ας μην υποτιμάμε τις δυνατότητες του ανθρώπινου είδους λοιπόν.

Αξιοθαύμαστη ράτσα!

Μπροστά στην προοπτική  του κοινού συμφέροντος μπορεί να κάνει θαύματα.

Χρειάζεται άραγε ένα θαύμα για να υλοποιηθεί το φιλόδοξο αυτό σχέδιο της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης; "Όχι ιδιαίτερο, όσο υπάρχει χρήμα" θα απαντούσε κάποιος κυνικός .

Πάρτε για παράδειγμα, την Ισλανδία. Μία χώρα που μέχρι να χρεοκοπήσει δεν ένιωθε καμία ανάγκη να ενταχθεί σε κάποια ένωση. Ειδικά στα θέματα αλιείας. Ποιο να ήταν άραγε το κίνητρο να αποφασίσει να το κάνει έναν μόλις χρόνο πριν;

Γιατί άραγε οι ευνοημένοι από το σύμπαν Ελβετοί απορρίπτουν πεισματικά την ένταξή τους;

Μήπως οι φάλαινες είναι πιο σημαντικές για τους Νορβηγούς από τη συμμετοχή τους στην διαμόρφωση του νεοευρωπαικού πολιτισμού;

Αναπάντητα ερωτήματα στα οποία  μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος θα μπορέσει να δώσει μια κάποιου είδους απάντηση.

Ένας ιστορικός που ίσως να μην έχει πατρίδα και να έχει γεννηθεί απλά Ευρωπαίος, όπως ένας κάποτε Σπαρτιάτης ή Κορίνθιος γεννήθηκε Έλληνας στις μέρες μας.

Γιατί, είναι αυτή η μοίρα του ανθρώπου να ενώνεται με όσους πιστεύει ότι μπορεί να έχει κοινό μέλλον. Το ένστικτο της επιβίωσης βλέπεις...

Και είναι αυτό το έργο των ηγετών του, να του δείχνουν το δρόμο.

Ένα δρόμο που δεν ήταν και τόσο φωτεινός τον τελευταίο αιώνα της ιστορίας του.

Ουδέν κακό, αμιγές  καλού όμως και ο μεγάλος πόλεμος, πέρα από τη δυστυχία που προκάλεσε, κατάφερε και να φοβίσει το ζώο που λεγόταν "άνθρωπος".

Τιμητικός χαρακτηρισμός, αν αναλογισθεί κανείς τις θηριωδίες εκείνης της εποχής.

Ζώο, το οποίο μπροστά στο δέος του αφανισμού και των πυρηνικών προσπάθησε με κάθε δυνατό τρόπο να ενωθεί για να επιβιώσει. "Δεσμοί λυκοφιλίας" θα έλεγε κάποιος ,αν μελετούσε το πρόσφατο παρελθόν τους.

Ο φόβος φυλάει τα έρμα όμως και σιγά-σιγά η ανάπτυξη που προσέφερε η περίοδος ειρήνης άρχισε να γλυκαίνει τα μέλη της νεοσυσταθείσας τότε ΕΟΚ και ως εκ θαύματος ορκισμένοι επί αιώνες εχθροί, φίλιωσαν.

Αγεφύρωτα ποτάμια έγιναν ρυάκια, τα χημικά, τα πυρηνικά και οι θάλαμοι αερίων  που σκότωσαν δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων μετατράπηκαν σε διαδικαστικές διαμάχες υπογραφής οικονομικών συμφωνιών.

Τον ρόλο των στρατηγών ανέλαβαν πλέον οι οικονομολόγοι και οι λογιστές.. Ακούγεται βαρετό, αλλά βολεύει.

Στα καλά είναι όλοι φίλοι και την ευημερία αυτή ζήλεψαν και οι υπόλοιποι "Ευρωπαίοι".

Όλοι ήθελαν ένα μερίδιο από την πίτα που μοιραζόταν, είτε τους αναλογούσε, είτε όχι.

Ο σχηματισμός της πρώτης Ευρωπαϊκής Κοινωνίας των πραματευτών ήταν πλέον δεδομένος, όπως δεδομένη ήταν και η ανάγκη του για εξάπλωση.

Ότι δεν αναπτύσσεται πεθαίνει....και οι εχθροί που εποφθαλμιούσαν, πολλοί.

Η εποχή των πυρηνικών πέρασε και ένα νέο υπερόπλο,(πάλι από την άλλη μεριά του Ατλαντικού),ήρθε να πάρει τη θέση του....Το κέρδος!

Από την άλλη πλευρά, εξ' ανατολών, η απόλυτη ευτυχία.

Άνθρωποι που έβοσκαν αμέριμνοι στα λιβάδια, διαβάζοντας ποίηση, (μιας που ήταν και το μόνο που μπορούσαν να κάνουν) ηγεσίες που το μόνο τους μέλημα ήταν η εξέλιξη των πυρηνικών και οι βόλτες στο φεγγάρι.

Η Ευρωπαϊκή Κοινότητα είχε πλέον 2 εν δυνάμει εχθρούς να αντιμετωπίσει… Την ευτυχία και το χρήμα...(να και μια περίπτωση που το ένα φέρνει το άλλο) και μπρος σ' αυτόν τον κίνδυνο χρειαζόταν ενισχύσεις.

Έτσι, πρωτοδημιουργήθηκε το δόγμα της εξάπλωσης.

Στην προσπάθειά της αυτή, η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, έχρισε τους πάντες Ευρωπαίους και τους ενέταξε στο δυναμικό της!

Καταφύγια Ρώσων και απανταχού φοροφυγάδων (βλ Κύπρος, Βούλγαροι, Ρουμάνοι, προσεχώς Τούρκοι) όλοι φόρεσαν την καινούρια φορεσιά  του Ευρωπαίου και βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν την επανένωση, της γηραιάς ηπείρου.

Αξέχαστες μέρες!

Όλοι είναι χρήσιμοι αρκεί να έχουν εδραιωμένη, "υπάκουη" δημοκρατία.

Όλοι, εκτός από τους σαλτιμπάγκους Έλληνες προφανώς!

Αυτούς δε τους θέλει κανείς! Ας παραδώσουν επιτέλους τα νησιά και ας αποχωρήσουν!!

Που σταματάνε όμως τα όρια της Ευρώπης; Ως πού μπορεί να εξαπλωθεί;

Παραφράζοντας τον Ισοκράτη θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι Ευρωπαίος είναι όποιος μετέχει της Ευρωπαϊκής παιδείας. Μάλλον αυτό δεν ισχύει στην περίπτωσή μας, μιας που πρώτον δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο Ευρωπαϊκό σχολείο, αλλά και πέρα απ' αυτό πολλά μέλη της σημερινής ένωσης, προέρχονται από την αρχαία ανατολή και καμία απολύτως σχέση δεν είχαν με την εξέλιξη του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε.

Όλες οι χώρες μέχρι το 2004 ήταν παραδοσιακά Ευρωπαϊκές.

Με εξαίρεση την Ελλάδα (που κατά πολλούς χαριστικά λόγω της ιστορίας της, ως κοιτίδα του Ευρωπαϊκού πολιτισμού εισχώρησε στην τότε ΕΟΚ),μιας που ακόμα και σήμερα 30 σχεδόν χρόνια από την ένταξή της δεν πληροί πολλά από τα κριτήρια.

Η Ελληνική ένταξη θα έλεγε κάποιος ότι είχε έναν μουσειακό χαρακτήρα.

Μια ολόκληρη χώρα σε μια γυάλα, ως απομεινάρι πολιτισμού με κατοίκους έποικους από το διάστημα, που η μόνη τους τροφή είναι οι επιδοτήσεις..

Η ανθρωπότητα αλλάζει όμως και ακόμα και για τον πιο δογματικό και συντηρητικό, η ηθική είναι πιο ρευστή και από ζεστή σοκολάτα.

Έτσι, προσπαθώντας να απαντήσουμε στο ερώτημα "τί είναι Ευρωπαίος στην εποχή μας" καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι Ευρωπαίος είναι όποιος έχει προοπτικές να γίνει Ευρωπαίος!

Εξευρωπαϊσμός της πλάσης λοιπόν και οι ειδικοί διεθνών σχέσεων  παίρνουν το ρόλο των σύγχρονων ιεραποστόλων, που ελέγχουν κοινωνίες αν πληρούν κριτήρια.

Συνομιλούν με Γεωργιανούς, Τούρκους, "Μακεδόνες". Ίσως  μετά από  τους "300" του Hollywood να έψαχναν στον χάρτη να βρουν που είναι η χώρα αυτή που λέγεται Σπάρτα και γιατί δεν έχει κάνει αίτηση ακόμα.

Στόχος, κατά κοινή ομολογία είναι ο εκδημοκρατισμός των κοινωνιών. Η δημιουργία ενός ιστού πολιτικής διοίκησης με υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων. Όσο το βιοτικό επίπεδο αναβαθμίζεται και οι ανάγκες μεγαλώνουν οι λαοί αλληλεξαρτώνται όλο και περισσότερο.

Η ειρήνη μετά από πολλές χιλιάδες χρόνια θεωρείται πλέον δεδομένη. Θα φάνταζε αδιανόητο ακόμα και μερικές δεκαετίες πριν.

Ένα καλύτερο και πιο ασφαλές μέλλον για όλους είναι το ζητούμενο.

Είναι όμως έτσι; Το ζήτημα της ποιοτικής αλλά και ποσοτικής  επέκτασης της Ευρώπης είναι τόσο δύσκολο όσο και εύκολο να απαντηθεί.

Ναι, μια μέρα, η Ευρώπη θα είναι μια επαρχία του πλανήτη! Οοχι αυτό δε θα γίνει στο προσεχές μέλλον..

Η ανάπτυξη της τεχνολογίας και των τηλεπικοινωνιών, βοήθησε να αμβλυνθούν οι σχέσεις μεταξύ των λαών της ηπείρου. Το ίδιο και τα κοινά προβλήματα τα οποία χρίζουν άμεσης λύσης...περιβαλλοντικό-οικονομικό, ο αστικός τρόπος ζωής.

Οι διαφορές όμως είναι ακόμα τεράστιες.

Οι λαοί της Ανατολής έχουν χάσει αιώνες εξέλιξης, τους οποίους καλούνται τώρα να γεφυρώσουν.

Οι βόρειοι δε θα δεχτούν ποτέ να μοιραστούν την πίτα με κατώτερους κι αυτό δε θα το αλλάξει κανένα οικολογικό πρόβλημα ακόμα και αν σβήσει ο ήλιος.

Κάποιοι θα χαρακτήριζαν την EΕ ως ένα μωσαϊκό πολιτισμών. Άλλοι ίσως απλά σαν ένα puzzle, που τα μισά του κομμάτια ανήκουν σε άλλη συσκευασία. Κάποιος τα μπέρδεψε στην παραγωγή και καλείται ο χρήστης όχι μόνο να βρει το λάθος αλλά και να καταφέρει να τα ενώσει μεταξύ τους.

Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι ο συμπαθής μας, τραπεζίτης Klaus καλείται  να επιλύσει το πρόβλημα του μικρού μας ήρωα μπάρμπα-Νικόλα.

Με πρώτη την Ελλάδα(όπως πάντα μπροστά στα μεγάλα γεγονότα) οι χώρες που κινούνται με μικρότερες ταχύτητες μέσα στα πλαίσια της ευρωζώνης κινδυνεύουν να χάσουν ακόμα και την εθνική τους κυριαρχία από το υπερόπλο που λέγεται κέρδος. Ένα όπλο που δε γνωρίζει σύνορα και σίγουρα δεν έχει ηθικές αναστολές.

Ότι δεν κατάφεραν οι μεραρχίες των Panzer θα καταφέρει ο Klaus από τον κήπο του.

Σίγουρα δεν είχαν ακριβώς αυτό στο μυαλό τους οι ηγέτες της συμπαθούς μεσογειακής χώρας, όταν οραματίζονταν την ευρωπαϊκή πορεία της.

Η Ένωση εκτός από οικονομική θα πρέπει κάποια στιγμή να γίνει και ουσιαστική.

Η πρόσφατη τροχιοδεικτική ένταξη των 15,παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των Βρυξελλών να αποδείξουν το αντίθετο ήταν μάλλον προς την αντίθετη κατεύθυνση .

Ο δρόμος για την πραγματική ενοποίηση των λαών της Ευρωπαϊκής ηπείρου είναι ακόμα μακρύς.

Ρατσισμός και μισαλλοδοξία και όχι οι οικονομικές ανισότητες είναι οι πραγματικές συμπληγάδες που καλείται να προσπεράσει. Συμπληγάδες που σμιλεύτηκαν αργά και σταθερά όλους αυτούς τους αιώνες των δογμάτων της ανθρώπινης ιστορίας. Δογμάτων θρησκευτικών, εθνικών, φυλετικών.

Όλα αυτά είναι παρελθόν όμως και η δημιουργία ενός υπερεθνικού κέντρου διοίκησης και αποφάσεων φαντάζει μονόδρομος, άρα δεν υπάρχει και δυνατότητα αμφισβήτησης της πορείας που έχει προδιαγραφεί.

Οι ευρωπαϊκοί πολιτισμοί αφού πρώτα καταγραφούν θα αποτελούν υλικό για τα λαογραφικά μουσεία των Βρυξελλών και του Λονδίνου σε μερικές δεκαετίες από σήμερα.

Οι λαοί, ενωμένοι μπροστά στα κοινά προβλήματα θα συσπειρωθούν και η Ευρώπη θα είναι μια επαρχία του πλανήτη γη, με διοίκηση η οποία 8α λογοδοτεί για τις αποφάσεις της στο υπερατλαντικό συμβούλιο.

Σκηνές από το μέλλον, που την εξέλιξή τους όμως υπαγορεύει το παρελθόν και το φυσικό ταλέντο του ανθρώπινου είδους να αναγνωρίζει ανά πάσα στιγμή ποιο είναι το βέλτιστο για το συμφέρον του και να το ακολουθεί με κάθε τίμημα.©

<<τα εν οίκω